s

Κασσανδρεία

 

Κασσάνδρεια πόλη 3.500 κατοίκων που τη θερινή περiοδο με τους οικισμούς της γίνεται μια μεγαλούπολη 25.000 κατοίκων και αποτελεί το κέντρο αναφοράς για τη Χερσόνησο της Κασσάνδρας.

Ένας από τους παλαιότερους Δήμους του Νομού, που κάνει την εμφάνισή του σαν οικισμός από τον 16ο αιώνα, ενώ παίρνει το όνομά του από το βασιλιά Κάσσανδρο της Μακεδονίας, αλλά και από την ομώνυμη πόλη της αρχαιότητας πού βρίσκεται χτισμένη στον ισθμό της Κασσάνδρας.

Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Κασσάνδρειας φαίνεται από νωρίς, αφού αποτελεί για χρόνια την έδρα της Μητρόπολης αλλά και την έδρα των υποπροξενείων της Γαλλiας και της Ολλανδίας, ενώ μετά το ολοκαύτωμα της Κασσάνδρας, το 1821, συγκεντρώνει πολλούς κατοίκους και αναπτύσσει τη δυναμική του κέντρου.

Κασσάνδρεια. Μια πόλη που απλώνει τα όριά της από τη Φούρκα μέχρι και τη Σάνη. Μια πόλη που διαθέτει πολλές και όμορφες ακρογιαλιές και συνδυάζει έντονα το πράσινο με το Θαλασσi.

Τα πλούσια σε βλάστηση δάση σε προδιαθέτουν με τις περιηγητικές διαδρομές, που υπάρχουν για ένα όμορφο περίπατο και σε οδηγούν σε όμορφες παραλίες, σαν αυτές στου Αϊ-Νικόλα, της Σίβηρης, στο Στεφάνι, ή στην Κύψα.

Οι καλά αναπτυγμένοι οικισμοί όπως είναι η Σίβηρη, η Ελάνη και η Σάνη προσφέρουν φιλοξενία, άνετη διαμονή και όλες τις υπηρεσίες που προϋποθέτει η σύγχρονη αντίληψη του τουρισμού.

Το καλό και φρέσκο ψάρι της Σίβηρης, ο υγροβιότοπος της Κύψας, η δόμηση που σέβεται το περιβάλλον και η υποδομή για σύγχρονες εγκαταστάσεις αποτελούν σφραγίδα για την περιοχή.

Κασσάνδρεια, έδρα του Δήμου Κασσάνδρας. Αποτελεί πνευματικό, εμπορικό και διοικητικό κέντρο της περιοχής και παίζει τον απαραίτητο για την περιοχή πρωταγωνιστικό ρόλο της. Η καλή οργάνωση όλων των βαθμίδων της εκπαίδεύσης που μπορεί να έχει μια επαρχιακή πόλη, οι δραστηριότητες που αναπτύσσονται γύρω από αυτή, το Δημοτικό Ωδείο, τη Φιλαρμονική τον Δήμου, τα χορευτικά συγκροτήματα, με επιστέγασμα το ΦΕΣΤΙΒΑΛ της Σίβηρης, που οργανώνει κάθε χρόνο στο ανοιχτό θέατρο της Σίβηρης αποτελούν ότι καλύτερο, για να κάνουν πνευματικό κέντρο την πόλη.

Μια σύγχρονη αντίληψη και ένας άλλος τρόπος οργάνωσης της αγοράς, σε συνδυασμό με την πληθώρα των καταστημάτων που καλύπτουν όλες τις αγοραστικές ανάγκες τον κοινού, μπορούν με ασφάλεια να χαρακτηρίσουν την πόλη εμπορικό κέντρο.

Ο απαραίτητος προσδιορισμός της αγοράς με την κατασκευή του πεζόδρομου, οι όμορφες βιτρίνες, τα πικάντικα ταβερνάκια, οι καλές τιμές και η διάθεση για εξυπηρέτηση, κάνουν τον επισκέπτη να περάσει όμορφες στιγμές, κάνοντας μια βόλτα στην αγορά.

Απαραίτητο για μια περιοχή που γύρω της έχει ανεπτυγμένους οικισμούς, είναι να υπάρχει διοίκηση που να καλύπτει όλες τις ανάγκες των ντόπιων αλλά και ξένων επισκεπτών.

Η ύπαρξη όλων των δημοσίων υπηρεσιών και οργανισμών, ο Ο.Τ.Ε, το ταχυδρομείο, το Κέντρο Υγείας που είναι έτοιμο να καλύψει τις πρώτες ανάγκες σε θέματα υγείας, η δυνατότητα επιλογής της Τράπεζας, η ύπαρξη της Αστυνομίας που συντονίζει την ασφάλεια και την τάξη σε όλη την Χερσόνησο και όλες οι υπόλοιπες Δημόσιες αλλά και ιδιωτικές υπηρεσίες, δίνούν λύση σε κάθε πρόβλημα και απαίτηση του πολίτη.

Όλα αυτά όμως δεν θα είχαν καμία αξία, αν δεν συνδυάζονταν και με όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορεί ο κάθε επισκέπτης να δει και να προσδιορίσει έτσι την πολιτιστική και ιστορική ταυτότητα του τόπου, την παράδοση τα ήθη και τα έθιμα.

Μέσα από μια όμορφη διαδρομή, περπατώντας επάνω σε πλακόστρωτα και γραφικούς δρόμους, συναντάς την ιστορία και την παράδοση, ανιχνεύεις τα ήθη και τα έθιμα και γνωρίζεις τους φιλόξενους κατοίκους της πόλης.

Ο κεντρικός πεζόδρομος είναι το ξεκίνημα της διαδρομής που σε προδιαθέτει να συναντήσεις και να δεις κάτι όμορφο. Το παιχνίδι του πράσινου με το νερό στον πεζόδρομο, απαραίτητο ντεκόρ για τις βιτρίνες των καταστημάτων σε οδηγεί στην κεντρική πλατεία της πόλης για ένα μικρό διάλειμμα μπροστά στα νερά του καταρράκτη ή για λίγη δροσιά κάτω από τον αιωνόβιο παλιό πλάτανο της πόλης.

Τα πλακόστρωτα στενά ανηφορικά σοκάκια περνούν τον επισκέπτη μπροστά από παλιά κτίρια όπως αυτό του Αριστείδη Οικονόμου ή το σπίτι του Παπασταύρου, δείγμα της αρχιτεκτονικής της εποχής εκείνης και τον οδηγούν στο Δημαρχείο.

Το Δημαρχείο κτισμένο το 1926, δεσπόζει στην περιοχή και δείχνει μια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, με την οποία χτίζονταν τα σχολεία την εποχή εκείνη, αφού στέγαζε για χρόνια το Δημοτικό και το Γυμνάσιο της πόλης.

Στο εσωτερικό του σήμερα στεγάζονται οι υπηρεσίες του Δήμου και φαίνεται με κάθε λεπτομέρεια η αρχιτεκτονική του κτιρίου, αφού όμως περάσεις από το σπίτι του ιατρού ΑΘ. Οικονόμου, που και αυτό μαρτυρά την αρχιτεκτονική της εποχής εκείνης.

Ο ναός του Αγίου Αθανασίου πού κτίστηκε το 1850 δείχνει τον τρόπο πού κτίζονταν τα εκκλησάκια, αλλά και τις παρεμβάσεις που δέχτηκαν στη συνέχεια.

Μέσα από πλακόστρωτα, πάλι οδηγείσαι στον κεντρικό ναό της Γέννησης της Θεοτόκου, πού κτίστηκε το 1850.

Το παλιό καμπαναριό, το γλυπτό υπέρυθρο τόξο (παλαιοχριστιανικό με ανάγλυφες παραστάσεις), που βρίσκεται στη Δυτική είσοδο και προέρχεται από το τέμπλο του Αγίου Δημητρίου Θεσ/νiκης, ο πλούσιος διάκοσμος και η ιστορική αλλά και θρησκευτική αξiα αυτού του ναού σε προδιαθέτει δημιουργώντας ένα έντονο θρησκευτικό συναίσθημα.

Λίγο πιο πάνω από τον ιερό ναό και μέσα από ένα στενοσόκακο, οδηγείσαι στην οικία Αλεξανδρή που και αυτή μαρτυρά μια άλλη αρχιτεκτονική.

Αν υπάρχει χρόνος, μπορείς να κάνεις μια βόλτα προς τη Λεκάνη, ή προς τον Άγιο Ραφαήλ, τον Αϊ-Γιώργη, τον Αϊ-Δημήτρη, για να συναντήσεις την ομορφιά του δάσους, γάργαρα νερά και όμορφα ξωκκλήσια, μέσα σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους. Επιστρέφοντας και φεύγοντας από την πόλη, αισθάνεσαι να σε αποχαιρετά ο παραδοσιακός ανεμόμυλος.

Αν βέβαια κάποιος μείνει ικανοποιημένος, επιστρέφει το βράδυ για να παρακολουθήσει κάποια πολιτιστική εκδήλωση με χορευτικά συγκροτήματα, θέατρο, ελληνικές βραδιές, κ.τ.λ. ή για να γευτεί τη νυχτερινή ζωή σε κάποια ταβέρνα ή μπάρ.